artwork on paper · stories & memories

the girl I used to be

appelmeisje foto pap dol klein

A couple of days ago I was making this girl out of pieces of paper, glue and other stuff. Suddenly I realized that she looked a bit like me when I was around thirteen years old. I had a yellow T-shirt with a big red apple on it. I loved the t-shirt a lot and wore it almost everyday for one long summer. I washed it each night to be able to put it on again the next morning.

The skirt? I never wore one. I was always wearing jeans to be able to run around. The boots? Well, I think I would have loved to have them, but I did not.

On my wrist you see a watch that I had turned to the inside of my arm. In that time in my group it meant that I was in love. I don’t remember the name of the happy boy, but it was an older guy working on his motorbike that summer. Wearing the apple t-shirt was certainly an attempt to be noticed by him. I have no idea if it worked…

digital art · peek into my studio · stories & memories

Studio story or ‘Marie Kondo in fifteen minutes a day’

studioview uit db 077 klein

Back in 1996 we bought this big old house. We bought it because there was room enough for the five of us and room for a musicroom and a studio. The attic was supposed to be my heaven.

And it worked for a long time. But now… For several years our life is quite stressy and we’re getting a bit older (oeps) and I have let things slip a little, a lot to be honest. And so the attic is filled with remains of former lifes, former hobbies and things nobody wants anymore. It is still my studio in the sense that I have a table where I work every morning on my art. But it feels like my space is getting smaller and smaller.

I long back to that big, lightfilled rooms that I used to have and that seemed so full of possibilities. My life is still packed with responsibilities and the energy is definitly less than it used to be.

Today I thought: ‘Would it be possible to clean out my studio with fifteen minutes a day?’ That is an amount of time I am able to work on this without getting completely overwhelmed or too tired. It is also a period of time I can commit to.

Soooo, this is what I am going to do RIGHT now! And tomorrow again. And the day after tomorrow again… Fifteen minutes a day cleaning and rebuilding my sacred space, my heaven!

I’ll keep you posted on any progress.

digital art · MY ART · stories & memories

the story of Little Stripe

streepje uit db 076 klein

(I am sorry, but this story is only in Dutch.)

Dit is het verhaal over een raar, maar schattig beestje. Zie je hem? Hij lijkt op een gestreepte worm met een heleboel handjes. Veel meer handjes dan je hier kunt ziet, want maar een deel van het beestje staat op deze tekening.

Hoe zullen we hem noemen? Streepje? Ja, dat lijkt me wel wat.

Eigenlijk weet ik niet zoveel over hem … of haar. Ja zelfs dat weet ik niet: is het een hem of een haar? Doet het er toe? Welnee!

Streepje is vast heel lang, maar hoe lang dat weet ik niet, want er is hier maar een deel van Streepje te zien. Of misschien is hij/zij juist heel kort en zit de staart net buiten de rand van de tekening.

Streepje heeft twee enorme voelsprieten als antennes op zijn/haar hoofd staan. Waarschijnlijk is het een sensitief typje.

Wat doet Streepje hier nu eigenlijk?

Streepje kruipt op al zijn/haar handjes richting het slapende prinsesje. Handje voor handje komt hij/zij dichterbij. Het prinsesje droomt van prinsen op witte paarden, van draken en van… ‘Aaaah, wat is dat voor vies en slijmerigs!’

Ze schrikt wakker en voelt aan haar wang waar ze zojuist een zoen van Streepje heeft gekregen. Een beetje een nat zoentje, dat wel, maar daar kan Streepje niets aan doen.

De prinses duwt Streepje woedend en met een gezicht vol walging van haar bed af. ‘Ga weg, smerig beest, gatverdamme! Lakei, help!!’

Een geschrokken lakei komt naar binnen rennen. Hij pakt Streepje met een vies gezicht op, neemt hem mee naar de keuken, opent de tuindeur en zet hem/haar buiten op het natte gazon.

De prinses is weer in slaap gevallen en droomt verder.

En dat is toch een beetje dom van haar… Want wat zou er gebeurd zijn als ze Streepje een kus had gegeven, zoals prinsessen nu eenmaal horen te doen.

Misschien was Streepje dan wel in een hele knappe prins veranderd? Of in een mooie prinses? Of misschien was Streepje wel gewoon rare, schattige Streepje gebleven en de beste vriend of vriendin van haar leven geworden.

We zullen het nooit weten.




artjournal · MY ART · stories & memories

first new-born chickens in the neighborhood!

first newborn chicken in the neighborhood uit db 074 klein

Yesterday I ran into the first new-born chickens in the neighborhood. This always inspires the feeling of spring in me, although it must be said that the chickens near my house have new offspring about every two months, except maybe in the winter.

Anyway, this morning I suddenly painted this chicken and he reminded me of the time when we got some new-born chickens when I was a child. We children got them from someone, without our parents knowing about it. So we got home with this box with four or five of the cutest and softest yellow balls in it.

I remember the frowned face of my mother. We got the lecture about having to take very good care of them all by ourselves and we could keep them ‘for a while’. It didn’t take very long before the cute balls turned into big, noisy and stinky chickens that we as children couldn’t contain anymore. We were actually a bit afraid of them.

One day they were gone, I guess to a place better fit for chickens. My mother was a wise woman to let us keep them ‘for a while’ and it was okay for us to lose these pets. They weren’t as suitable to cuddling as they seemed to be in the beginning.